آبان ماه سال 91 با خبری دردناک در مورد
دستگیری و اندکی بعد، مرگ ستار بهشتی اغاز شد. دادخواهی های مادر دلیر ستار، گزارش های
مجلس ایران، نامه شکایت ستار از بازجویان زندان اوین، نامه زندانیان در تایید
شکنجه او، و نیز خبرهایی که از سیستم های امنیتی ایران به بیرون درز کرده همه
گویای این واقعیت هستند که این جوان باغیرت ایرانی در واپسین ساعات 11 ابان ماه
سال 91 زیر شکنجه ماموران امنیتی جان سپرده است.
ستار بهشتی قربانی چه چیزی شد؟
بی تردید کسان بسیاری بوده و هستند که در صفحات
فیس بوک و نیز وبلاگ ها مطلب می نویسند. این افراد معمولا پس از تهدید و شکنجه،
اگر به فعالیت های خود ادامه دهند، به حبس و شلاق محکوم می شوند. مجازات ستار اما
شدت و سرعتی دیوانه وار داشت. اخرین پست وبلاگ ستار چنین است:
«دیروز بنده را تحدید می کنند
به مادرت بگو به زودی رخت سیاه باید بپوشد، دهان گشادت را نمی بندی می گویم کاری
انجام نمی دهم که لازم به بستن دهانم باشد می گویند وراجی زیاد می کنی، می گویم
چیزی که می بینم ومیشنوم می نویسم، می گویند هرکاری بخواهیم می کنیم هررفتاری را انجام
میدهیم شما باید خفه شوید و اطلاع رسانی نکنید وگرنه خفه خواهید شد بدون نام
ونشان! بدون اینکه کسی بداند چه برسر شما آمده!»
http://magalh91.blogspot.nl/2012/10/blog-post_29.html
و درست همان گونه شد. در نیمه شبی خونبار،
ستار، «بدون نام و نشان» به کام مرگ می رود «بدون اینکه کسی بداند چه بر سر او
آمده». مادرش «رخت سیاه» به تن کرد. احتمالا «هر کاری» خواسته اند کرده اند. «هر
رفتاری» که خواسته اند؛ انگونه که کلمه جمهوری اسلامی سزاوار آن است. این گونه
تهدید کردنها برای گوش هایمان آشناست. این گویش ها، ریشه در باورهای فقهی دگم
اندیشان ذوب در ولایت دارد که نقد حکومت دینی را به نحوی که به ولی فقیه اصابت کند
چیزی در حکم ارتداد دانسته و خروج از امام عصر و از بین رفتن حرمت خون و در نتیجه
سزاوار شدن برای مردن. بگذریم...
ستار بهشتی صاحب یک وبلاگ ساده بود. ساده
سخن می گفت. جمله بندی هایش پیچیده و ادیبانه نبود. تهدید را «تحدید» می نوشت. او
نماد آدم هایی بود که اگر می خواستند در بحث های سیاسی اظهار نظر کنند احتمالا
باید قبلش توضیح می دادند که چند کلاس درس خوانده اند. و وقتی معلوم می شود که
تحصیلات دانشگاهی ندارند جای تعجب برای مخاطبشان باقی می ماند که چطور به خود
اجازه می دهد در مورد آزادی نسرین ستوده و انرژی هسته ای و کمک های رژیم به لبنان
اظهار نظر کند. نمایندگان ملت(؟؟؟) هم در گزارش خود به نحو تحقیر آمیز به این
ویژگی ستار اشاره کرده اند و او را دارای مدرک سیکل و بیکار معرفی کرده اند.
حال سوال پررنگ تر می شود! چرا ستار با
این همه سادگی باید بمیرد؟ خطر این جوانِ رباط کریمیِ کم سوادِ بیکار که در مورد آزادی و خرج درامد نفتی به نفع هم میهنانش سخن می گوید در چیست؟
به نظر من، پیچیدگی ستار برای جمهوری اسلامی در سادگی اوست. ستار نماد ادم هایی
است که مطالباتی خطرناک از نظام دارند: آزادی های سیاسی در کنار دغدغه های
اقتصادی. و این دغدغه ها را به زبانی ساده می گویند انگونه که هم کلامانشان می
فهمند. اگر یک کارگر به هر دلیلی راهی اینترنت شود و فراتر از سرگرمی به جستجو در
وب ادامه دهد، زبانی شجاعانه تر، صریحتر، و از همه مهمتر ساده تر از حرف های ستار
پیدا نمی کند. او همکلامی همدرد است. مطالبات اقتصادیِ ادم های ساده ایران را جدی
تر می کند و در کنارش، غیرتشان را به خروش می اورد که چرا زنی در زندان چنین می
جنگد و ما سکوت کرده ایم. ما مگر چه چیز برای از دست دادن داریم. بی شک امدن به
سایت ستار و خواندن از او و صحبت کردن در مورد مطالب او در جمع های کارگری بسیار دلنشین
تر است از خواندن مقالات سایت های کلمه و نوشتجات جوانان دانشجو که ایده های ازادی
خواهانه خود را از این و ان گرفته اند و هر بند کلامشان باید استنادی به گفتار یک
ازاد اندیش داشته باشد. همان قدر که (شاید) دانشجوها مشتری ستار نباشند، کارگرها
هستند. و این خطر او را هزار برابر بیشتر از سایر وبلاگ نویس های فعال می کند. او
با انکه گرفتار نان شب خود هست سیاست خارجی نظام را به نقد می کشد. او از نانی می
گوید که از او و همشهری هایش دریغ کرده اند و بر سر سفره لبنانیان برده اند.
نمادهای سادگی ستار را حتی در عکس های او هم می توان دید پسری با تیپی معمولی و
سری تراشیده که عکس های سفرش به شیراز را بر روی وبلاگ قرار می دهد. با مادری که
چادر مشکی به سر می کند و یک مادر تیپی در قشر کارگری جامعه ایران به حساب می آید.
ستار بهشتی اگر راهش را ادامه می داد
پیشرو جماعتی می شد که در خیابان های ایران راه می افتادند و به جای پی جویی برگه
گمشده رایشان بشکه های گم شده نفت و دلارهای به یغما رفته و خرج این و ان شده، و
در انتهای جیب گشاد علما جای گرفته را می خواهند. در خیابان های تهران راه می
افتند و به حاکمان پروارشان می گویند که شما «ورم» کرده اید و «ورم شما بخاطر
چپاول و خوردن مال حرام است و دروغگویی که در شما جمع شده». آنها صریح هستند، زجر
کشیده اند، ساده حرف می زنند و چیزی برای از دست دادن ندارند. آن تحقیری که (از
نظر من) گزارش نمایندگان مجلس در خود داشت (که عبارت بود از بی سوادی و بی کاری
ستار) هم دلیل مرگ ستار بود و هم آتشی که دیر یا زود دامن این حکومت فاسد را خواهد
گرفت و از کف پا تا ریش های سفیدش را سیاه خواهد کرد.
در روزهای نخستین رسانه ای شدن خبر مرگ
ستار، حکومت تلاش کرد تا آن را ایست قلبی ناشی از فشارهای ذهنی متهم عنوان کند.
اما این ادعا آنقدر بی اساس و تمسخر امیز بود که بلافاصله صدای خودی هایشان را هم
درآورد که حداقل دلیلی بیاورید که بگنجد. اندکی بعد کمیته پیگیری این مرگ در مجلس
تشکیل شد و در گزارشی فرمایشی تلاش کردند تا تقصیرها را بر گردن پلیس فتا
بیاندازند و چند بازجو، و در گزارش خود از اثار کبودی بر بدن ستار نوشتند. حکومت
این بار تلاش کرد تا نشان دهد این مرگ سیستماتیک نبوده بلکه بی احتیاطی ای پلیسی
بوده که در تمام نقاط دنیا متداول است. شبکه های خبری سیما و رسانه ها هم دست به
کار شدند و نشان دادند که حتی در امریکا هم گاهی پلیس با بی احتیاطی نسبت به
متهمان در هنگام بازجویی موجبات مرگ آنان را فراهم می کند. این دلیل برای امت حزب
الله کاملا قانع کننده بود و با مجازات بازجویان (عزل از مقام) و کنارگذاشتن یک
مقام ارشد پلیسی، این امت کاملا ارضا شدند و در نهایت نیز در ضمن قرائت فاتحه ای
برای ستار، از خداوند خواستند که گناهانش را که تبلیغ علیه نظام بوده ببخشد؛ چه
آنکه او در دنیا به دست صاحبان دست خدا (بازجوهای حضرت آقا) مجازات کشیده و دیگر
نیازی به جریمه اخروی ندارد.
اما آنها که با منش و سیره حکومت اسلامی
در دهه های پیشین در برخورد با مخالفان آگاهی دارند می دانند که حکومت هر زمان که
پایه هایش را لرزان ببیند به طور سیستماتیک شروع به حذف مخالفان می کند. ستار از
نظر من حلقه اول این زنجیر بود. واکنش رسانه های داخلی و خارجی به مرگ او، واکنش مردم
و وبلاگ نویس ها، واکنش همشهری ها و بچه محل های باغیرتش، همه و همه، هزینه این
قتل های زنجیره ای را بسیار بالا برد. (که این افزایش هزینه می تواند حداقل سرعت
این کشتارها را کاهش دهد). این قتل ها مغزهای ساده، بی پروا و «درست اندیش» جنبش
های کارگری را نشانه گرفته بودند و تلاششان این بود که در استانه انتخابات حرکت
های مخالف را سرکوب کنند. از نظر نظام، ستارها که از بین بروند، پایه های
یک جنبش در حال شکل گیری کارگری نیز سست می شود.
خلاصه آنکه
در مملکتی که ذهن پرسشگر دانشجوها را به جوخه بازجوهای اوین می سپارند، تکلیف دست
های زمخت ستار و «دهان گشاد» او کاملا مشخص است. ستار نه در زندان مرد و نه به
دلیل بی مبالاتی و زیاده روی چند بازجو به قتل رسید. از نظر من ستار ترور شد. به
نحو هدفمندی کشته شد تا جنازه اش مسیر جنبش های کارگری نوظهور را مسدود کند. اینکه
این ترور چقدر موفق خواهد بود پرسشی است که پاسخش زیر گام های استوار یا سست
کارگران ایران نهفته است.
